Het zal wel weer. Vrouwen voelen zich achtergesteld.
Er zijn te weinig vrouwen op TV, te weinig vrouwen op hoge functies in het
bedrijfsleven. Zoals altijd volgt communicatie de trend, in plaats van
trendsettend te zijn, en schrijft ons nationale vakblad Communicatie Magazine over deze ‘problematiek’.
Je zou denken dat ons vak ernstiger problemen heeft dan de hoeveelheid vrouwen
of mannen in het vak(blad), maar nee, vorm is weer eens belangrijker dan de inhoudelijke kwaliteit…

Directeur Hanneke Verburg
van Winkelman & Van Hessen voert sinds kort een briefdiscussie met Rocco Mooij
van vakblad Communicatie Magazine. Allereerst wordt Mooij door Verburg bedolven onder de
complimenten. Daarna wordt aangestipt dat onze landelijke beroepsvereniging geen
enkel idee heeft over de man/vrouwverhouding in het vak. Alsof Logeion zelf wél
cijfers paraat zou hebben! Veel van wat ze bij onze landelijke
beroepsvereniging weten, is kennis vergaard door mensen uit het vak. Zo maak je
goede sier met wetenschap van anderen en lijk je daardoor als vereniging heel
belangrijk. Onderzoek doen is kennelijk geen prioriteit; het vak monitoren al
helemaal niet. Onwetendheid over ons vak lijkt me de doodsteek voor een
landelijke beroepsvereniging, maar die reputatiekwestie ontgaat de vereniging kennelijk.

Terug naar de man/vrouwverhouding in het communicatievak. Betteke van Ruler
publiceerde in 2000 wel een onderzoek en kwam bij managementposities op een 50/50
verdeling. Volgens Amerikaans onderzoek ligt de werkvloerverhouding anders: 80%
vrouwen en 20% mannen. Hoewel Verburg in haar brief aan Mooij aangeeft dat het
om kwaliteit zou moeten gaan, valt het haar op dat in het blad Communicatie
nauwelijks vrouwen staan. Ze haalt de recente discussie aan, waar volgens bestuurslid
Shula Rijxman van de Nederlandse Publieke Omroep te weinig vrouwen op TV te
zien zijn als gesprekspartner/leider. Ze vindt dat opinieprogramma’s in contact
gebracht dienen te worden met de programmamakers.

Rocco Mooij reageert dat bezoekers
bij congressen hoofdzakelijk vrouw zijn en op het podium alleen maar man. Hij
wil wel meer vrouwen in zijn blad en op het podium, maar vrouwen schijnen niet
te willen. Op zoek naar hooggeplaatste vrouwen, komt hij tot de ontdekking dat “ook
in communicatie – zelfs in communicatie – de hoogste baas vaak een
man [is].” Toch zegt hij toe meer vrouwen in het blad te plaatsen, maar dat het
de taak is van vrouwen om hun bescheidenheid af te schudden.

Helaas gaat de discussie niet over inhoud en kwaliteit. Waar is de kwaliteit
gebleven, die Verburg heel even aanstipte? Wat is er mis met kijken naar het
waarom mannen sneller in managementfuncties terechtkomen? Leven we werkelijk in
een vrouwonvriendelijke maatschappij of zijn er andere oorzaken? Is de vorm
zoveel belangrijker geworden dan de inhoud? Zoals in ons vak al tijden niet (meer)
gediscussieerd lijkt te worden over inhoud en kwaliteit.

We missen een brancheorganisatie die voor ons vak staat en inhoudelijk opkomt voor de belangen van communicatieprofessionals, ongeacht sexe, omdat dit niet relevant is als kwaliteit het uitgangspunt is. We missen een leider,
die opstaat en zegt waar hij of zij voor staat. Waar het communicatievak voor
staat. We missen een beroepsvereniging, die niet volgend is, maar de leiding
neemt in discussies, in onderzoek, in profilering, in reputatiebescherming en
vooral, in kwaliteitsbewaking.

Als je vrouwen wilt profileren in het vak, dan zul je moeten beginnen met die inhoud.
Wat is de kwalitatieve norm voor een managementfunctie? Waarom word je bijvoorbeeld
in dit land soms al ‘senior’ genoemd als je net drie jaar werkervaring hebt? En waarom laat
onze beroepsvereniging niets van zich horen als een uitzendbureau een
communicatiemanager zoekt, die, om leiding te geven aan meer dan 10
communicatieprofessionals, slechts 2800 euro bruto (!) betaald krijgt?

Als landelijk
niemand de inhoud belangrijk acht, waarom liggen vrouwen dan wakker van het
ontbreken van hun vakzusters in het blad Communicatie Magazine? Ik ben bang dat we in ons vak
zover zijn weggezakt, dat vorm belangrijker is geworden dan inhoudelijke
kwaliteit. Het zou fijn zijn, als onze beroepsvereniging haar piketpaaltjes zou
slaan waar ze behoren: kwaliteit in plaats van veel geld verdienen aan prijsuitreikingen
om als vrijwilligersorganisatie betaalde krachten salaris te kunnen uitbetalen…

Jacques Happe
Jacques Happe is zelfstandig journalist, mediastrateeg en
communicatiemanager bij Highlow
Communications
, dat hij 4 augustus 1986 op 19-jarige leeftijd oprichtte. Hij is redactielid van CommBat, het discussieplatform over de kwaliteit van het communicatievak. CommBat initieert en entameert de inhoudelijke kwaliteitsdiscussie over het communicatievak onder andere via deze discussiegroep.
CommBat is een platform voor ieder die wil werken aan een verdere professionalisering van het communicatievak. Wat we zijn? Dat zijn we samen!